விதியே கதை எழுது - அப்சல்

 விதியே கதை எழுது! – அப்சல்

முகநூல் நண்பர் எழுத்தாளர் அப்சல் அவர்கள், ‘இந்திய சினிமாவில் முஸ்லிம்கள்’ எனும் தன்னுடைய நூலிலிருந்து அவ்வப்போது சில பகுதிகளை முகநூலில் பதிவிடுவது வழக்கம். ஆரம்பத்தில் அசிரத்தையாகவே அப்பதிவுகளை நான் வாசிக்கத் துவங்கினேன். ஒருசில தினங்களுக்குள்ளாகவே, தவற விடக்கூடாத பதிவுகள் அவை என்பதை நான் அனுமானித்து விட்டேன். சில எழுத்துகளை பாராட்டாமல் என்னால் கடந்து செல்ல முடிவதில்லை. அவ்வாறு கடந்து செல்வது அந்த எழுத்துக்குச் செய்யும் அவமரியாதை என்றெனக்குத் தோன்றுவதுண்டு. அத்தகைய எழுத்துக்குச் சொந்தக்காரர் அப்சல் பாய். அப்படி அவரது பதிவுகளில் பல முறை எனது பாராட்டுதல்களை நான் தெரிவித்திருக்கிறேன். இந்த வருட புத்தகக் கண்காட்சியில் நான் வாங்க வேண்டிய புத்தகப் பட்டியலில் அவருடைய புத்தகத் தலைப்புகளை, மனதில் குறித்து வைத்துக் கொண்டேன். என்னுடைய புத்தகங்கள் சிலவற்றை அவருக்கு அளிக்க வேண்டும் என்கிற அவாவும் எனக்கு ஏற்பட்டது.

சில நாள்களுக்கு முன்பாக மெசஞ்சரில் தொடர்பு கொண்டவர், தன்னுடைய நாவலை எனக்கு அனுப்ப விருப்பம் தெரிவித்தார். புத்தகக் கண்காட்சியில் வாங்கிக் கொள்கிறேன் என்றதற்கு, ‘கண்காட்சி நடக்கும் நேரத்தில் உங்களுடைய விமர்சனம் கிடைத்தால் எனக்கு மிக உதவியாக இருக்கும்’ என்றார்.

“இன்ஷா அல்லாஹ், நிச்சயம் செய்கிறேன்” என்றதற்கு மேல் அப்போது நான் எதுவும் பேசவில்லை.

“யாருக்கு யார் உதவி செய்வது அப்சல் பாய்! நாமனைவருமே இறைவனின் உதவியைக் கொண்டு தானே அவரவர் தளங்களில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்! உண்மையில், உங்களுடனான அறிமுகத்தையும், உங்களுடைய படைப்பை வாசிப்பதற்கான வாய்ப்பையும் இறைவனின் உதவியாகவே நான் பார்க்கிறேன்! நல்ல படைப்புகள் மக்களின் இதயங்களைச் சென்றடைய எவருடைய உதவியும் அவசியமில்லை. இறைவனின் பெருங்கருணையே போதுமானது. அதைக் கொண்டு அவை தாமாகவே தனக்கான அங்கீகாரத்தைத் தேடிக் கொள்ளும் என்பது என்னுடைய அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை,” என்று மனதுக்குள் சொல்லிக் கொண்டேன்.

அவருடைய புத்தகம் எனக்கு கூரியரில் வந்து சேர்ந்ததும், Dunzo வில் நான் அனுப்பிய என்னுடைய புத்தகங்கள், முகவரி கண்டுபிடிக்க முடியாத காரணத்தால் எனக்கே திரும்பி வந்ததும் தனிக்கதை.

நான் கொண்ட நம்பிக்கை இன்று உண்மையாகிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு மிகுந்த மனநிறைவுடன் இக்கதை குறித்த என்னுடைய கருத்துகளைப் பதிவு செய்கிறேன்.

இது, விதி எழுதிய கதை!

தன்னுடைய திறமைக்கான அங்கீகாரம் ஏதேனும் ஒரு திசையிலிருந்து கிடைத்துவிடாதா எனும் ஏக்கத்தில் தன்னுடைய படைப்பினை பலருக்கும் அனுப்பி, விமர்சனங்களை எதிர்பார்த்து எதிர்பார்த்து ஏமாந்திருக்கும் எழுத்தாளரின் வாழ்வில் நிகழ்ந்த சில சம்பவங்களின் கோர்வை. ‘சொல்லப்படாத உண்மைகள் நஞ்சாகிவிடும்’ எனும் நீட்ஷேவின் கூற்றை முன்னுரையில் மேற்கொள் காட்டும் ஆசிரியர், உண்மைகளை உள்ளது உள்ளபடி எவ்வித வார்த்தை ஜாலங்களுமின்றிப் பதிவு செய்து, தன்னுடைய உணர்வுகளை அமிர்தமாக்கிக் கொண்டுள்ளார். நூற்றி நான்கு பக்கங்கள் கொண்ட இந்நாவல் இரண்டு காட்சிகளாகப் பிரித்துச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

முதல் பகுதி சமகாலத்தில், சராசரி குடும்பத் தலைவனான எழுத்தாளரின் அன்றாட வாழ்வியலை மிக மிக எதார்த்தமாகப் பதிவு செய்கிறது. தான் எழுதிய புத்தகத்தை மக்கள் மத்தியில் கொண்டு சேர்க்க 38c யிலும் 42 லும் அவர் அலையும் காட்சிகள் தத்ரூபம். அடுத்தமுறை பெரியமேடு மசூதிப் பக்கம் செல்லும் போது, மனம் தானாக அந்த புத்தகக் கடையையும், புத்தகமாகவே காட்சியளிக்கும் அறிவு நிறைந்த ஆனால் அன்பற்ற ‘சொல்லு சலீமை’யும் தேடும் என்று தோன்றுகிறது.

“எப்பவும் இதே தானே! புக் எழுதறது போன்ல பேசறது... அவன பாக்கறேன் இவன பாக்கறேன்னு கிளம்பிப் போக வேண்டியது...” என்கிற மனைவியின் எதார்த்த குத்தலுக்குப் பதிலாக, ஐந்து நிமிடங்களில் கிளம்பி வருவதாகச் சொல்லி, அரை மணி நேரம் கழித்து அவர் கிளம்பியதை, சாதாரணம் போல பதிவு செய்து வைத்திருப்பது புன்னகையை வரவழைத்தது.

சென்னையிலேயே இருந்தாலும், பல ஆண்டுகள் கழித்து பீச்சுக்கு செல்லும் கணவன் மனைவி – சேலை மீது மனைவி அணிந்திருந்த புர்கா, அவர்களுடைய பேருந்துப் பயணம், புகைப்படம் எடுத்து பிள்ளைகளுக்கு அனுப்பி அவர்களுடன் சந்தோஷத்தைப் பகிர்தல் என்று மிக எளிய அரிய அழகிய காட்சிப் படுத்துதல்கள் அருமை.

தான் எழுதிய புத்தகம் பேசப்பட வேண்டுமெனும் நோக்கத்தில் எழுத்தாளர் மெனக்கெட்டுக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், வந்து விழுகிறது ஒரு நண்பரின் விமர்சனம். அதில் டேக் செய்யப்பட்டிருக்கிறது அபிராமி எனும் பெண்ணின் பெயர். அப்பெயரின் பால் அவருக்கு ஏற்படும் இனம் புரியாத ஈர்ப்பு... அதைத் தொடர்ந்து நட்பழைப்பு விடுத்தல்... நட்பழைப்பேற்றல்... இவருடைய கதைக்கு முன்னுரை எழுதித் தரச் சொல்லி நண்பர் மூலமாக தூது விடுத்தல்... என்று சம்பவங்களின் நகர்வுகள் புருவம் உயர்த்தச் செய்கின்றது.

தன்னுடைய கதையின் சகல பரிமாணங்களையும் தொட்டு எழுதப்பட்ட முன்னுரை, அவருக்குப் பித்து பிடிக்கச் செய்கிறது. தன்னையறியாமல் வார்த்தைகளை வலையாக்கி அபிராமி வீசிவிட, அதில் மீனாகச் சிக்கித் தவிக்கிறது எழுத்தாளரின் மனம்.

“எனக்கு 20 அபிராமியை தெரியும். நீங்க யாரைச் சொல்றீங்க?” என்று நண்பரொருவர் கேட்க, “அடேய் எனக்கு ஒரு அபிராமியால இருபது விதமான அவஸ்த்தை... இதுல இவன் வேற!” என்று புலம்பும் அளவுக்குச் செல்கிறது.

இடையிடையே உருவமில்லா அருவமான ஏதோவொன்றுடன் நிகழும் உரையாடல்கள் மிகச் சுவாரஸ்யம். சில சமயங்களில் நக்கலடித்தாலும் பல சமயங்களில் அது அவருக்கு வழி காட்டுகிறது... நல்வழிப்படுத்துகிறது... எச்சரிக்கை விடுக்கிறது... தத்துவமும் பேசுகிறது... மிக முக்கியமானதொரு தருணத்தில் நெஞ்சோடு அணைத்து தலை கோதி தாய்ப்பாலின் வாசனையைச் சுகிக்கச் செய்கிறது. அது எதுவென்பது இவ்விமர்சனத்தின் இறுதியில்.

ஒரு காலத்தில் ஜும்மா நமாஸ் வேளைகளில் மசூதிக்குச் செல்லாமல் பெரியார் திடலில் போய் மெளனமாக ஒரு மூலையில் அமர்ந்து கொள்ளும் பழக்கமுடையவர், தற்போது கடவுளை நம்பும் நாத்திகனாக... அவ்வப்போது மூன்று நாள் தப்லீக் ஜமாத் செல்லும் பழக்கத்திலிருக்க, அவ்வாறு சென்றிருந்த ஒரு மழை நாளில் நண்பர்களுடன் அபிராமியைச் சந்திக்கிறார்.

ஹி ஹி

இளிக்காதேடா, அசிங்கமா இருக்கு

அபிராமி வந்திருக்காங்க

வந்தால் வரட்டும். நீ போனா உன் நிலை குணா மாதிரி ஆயிடும்.

அப்படியெல்லாம் ஆகாது. நான் மெச்சியூர்ட் பெர்சன்.

எனக்குத் தெரியாதா? half boiled uncle நீ. உனக்கு வயசு தான் 55. மனசு இன்னும் பதினைஞ்சுல தான் நிக்குது. நீ போகாதே... இது உனக்கு ஆபத்து, ” எனும் உருவமில்லா அருவத்தின் அறிவுறுத்தலையும் மீறி அபிராமியைச் சந்திக்கிறார்.

மனைவியின் முகத்தைப் பார்த்தவுடன் குல்பி ஐஸ் போலக் கரைந்திடும் கதைசொல்லியின் மனம், ஓஷோவின் ஆசிரமமான முகநூல் எனும் மாய உலகினுள் நுழைந்து அதனுள் சஞ்சரிக்கையில் வேறாக மாறிப்போனதன் மர்மம் என்ன? எந்தத் துயரத்தை மறக்க அது அந்த முகமூடியை தன்போக்கில் எடுத்தணிந்து கொண்டது என்பதும் இரண்டாவது பகுதியில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.

“தப்ப முடியாமையும் தவிர்க்க முடியாமையும் ஒரு முழுமையான தனித்தன்மையுடன் சேர்ந்து உருவாகிற போதுதான், இலக்கியம் பிறக்கிறது.” எனும் க.நா.சு வின் கூற்றை முன்னுரையில் மேற்கொள் காட்டியிருக்கும் ஆசிரியர், தப்ப முடியாமையாக மரணத்தையும் தவிர்க்க முடியாமையாக காதலையும் பார்ப்பதாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

மிகக் கனமான இந்தப் பகுதியில், அந்தந்த நிகழ்வுகளின் போது, தனது மனம் மீட்டிப் பார்த்த பழைய நினைவுகளை காட்சிப் படுத்தியிருக்கும் விதம் அனைத்தும் கொள்ளை அழகு.

தன்னுடைய மகனுக்கொரு மகன் பிறந்திருக்கும் வேளையில், தன் மகன் பிறந்த போது, தன் மனைவி தன்னை... “உன்னால தானடா எனக்கு இந்த நிலை...” என்று ஏசியதைக் குறிப்பிட்டிருப்பது மிக வேடிக்கை. நான்கு வயது மகன் முதன்முதலாகப் பள்ளிக்குச் சென்ற நாள் – அற்புதமான நினைவுகூறல்!

வாழவேண்டிய வயதில் நேர்ந்த இளங்குருத்தொன்றின் மரணத்தை விவரிக்கும் இப்பகுதியை வாசிக்கையில், கொரோனா இரண்டாம் அலையின் கோரத்தாண்டவம் நெஞ்சிலறைகிறது. நோன்புக் காலத்தில் நிகழும் அம்மரணத்தின் அவலச்சுவையில் நெஞ்சம் உலர்ந்து போகிறது. அழுகையே பிரார்தனையாகவும் பிரார்த்தனையே அழுகையாகவும் மாறிய அவலம்! How are you dear! என்று மருமகளுக்கு அனுப்பிய இறுதி மெசேஜ்! – இக்கதை என்னில் ஏற்படுத்திய தாக்கம் மறைய நிறைய நாட்களாகும்!

இவை தவிர இக்கதையில் நான் இரசித்த சில வரிகள்:

work from home – முதலில் ஆரம்பித்தவன் நான் தான்.

மனிதர்களைப் பிடித்து விட்டால்... மனம் விட்டு மட்டுமல்ல மனதில் பட்டதையெல்லாம் பேசிவிடுவேன்.

மரங்களுக்குப் பின்னால் நான் மறைந்து கொண்டிருந்தேன். நதிகளுக்கு நடுவே நான் நனைந்து கொண்டிருந்தேன்.

எங்கள் இருவரின் பேச்சிலும் அபிராமி இருந்ததைப் போலவே, அவர்கள் இருவரின் பேச்சிலும் நான் இருந்திருக்கிறேன்.

மழைத் தண்ணீரை விழுங்கிக் கொண்டேயிருக்கும் ஓட்டை விழுந்த குடத்தைப் போல என் மனசு எப்பவுமே காலியாக இருந்தது.

வாழ்க்கைக்கும் ஒரு ரிமோட் கண்ட்ரோல் இருந்தா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும். நடந்த சம்பவங்களை ரீவைண்ட் பண்ணி அழிச்சிடலாமேன்னு! ஆனா, மனசோட ரிமோட் நடந்ததையே திரும்ப திரும்ப அசை போடும் ரீவைண்டாகத் தான் இருக்கிறது.

மொபைல் எனக்கு ஆலயமாகவும் மெயில் எனக்கு கன்பெஷன் அறையாகவும் மாறிப் போனது. அவள் பேசுவது எனக்கு அப்பம். அவளுடைய மௌனத்தை நான் திராட்சை ரசமாகப் பருகிக் கொண்டிருந்தேன்.

முகநூலின் பெரிய பிரச்சனை மனுஷ்யபுத்திரன். கடவுளைப் போல ஓய்வே இல்லாத ஆள் மனுஷ். கடவுள் சதா விதியை எழுதிக் கொண்டிருப்பதைப் போலவே மனுஷ் கவிதைகளை எழுதிக் கொண்டிருப்பார்.

பேக் ஐடிக்களின் உலகம் கனவுக்குள் காணும் கனவைப் போலிருந்தது.

தனியார் ஆஸ்பத்திரி என்ற ஒன்றே இருக்கக் கூடாது.

இவையனைத்தையும் தாண்டி, “ஓ என்னைவிட பெரிய அழகியா அந்த அபிராமி... உன் மூஞ்சிக்கு கெழவனாகி இன்னும் லவ்வா?” என்று கேட்கும் அப்சல் பாயின் மனைவியின் அன்பின் பேரழகும், “நான் தான்டா நீ... நீ தான்டா நான்” எனும் உருவமற்ற அருவத்தின் அடையாளப்படுத்துதலும் Amazing!

கதையின் முடிவில் ‘முற்றும்’ போடாமல் ‘தொடரும்’ போட்டிருப்பதற்கான அர்த்தம் என்னவென்பதை எனக்கு மட்டும் சொன்னால் மிக மகிழ்வேன் பாய்!

உங்கள் வீடிருக்கும் தெரு முனையில் சிந்து பவன் வெஜிடேரியன் ஹோட்டல் இருக்கிறது. வீட்டிற்கு அருகே ஷியா மசூதி இருக்கிறது என்பதை வாசிக்கையில், உங்கள் புத்தகத்தைப் படித்து முடித்த பிறகு என்னுடைய புத்தகங்களை அனுப்பியிருந்தால் நானே dunzo boy க்கு வழி சொல்லியிருக்கலாம் என்றெண்ணிக் கொண்டேன். நீங்கள் பகலில் உறங்கும் போது அலைபேசியை ஸ்விட்ச் ஆப் செய்யும் தகவல் முன்பே தெரிந்திருந்தால் குறைந்தபட்சம், புத்தகங்களை பிற்பகல் வேளையில் அனுப்பியதையேனும் தவிர்த்திருந்திருக்கலாம். உங்களுக்காக பிரத்யேகமாக நான் கையெழுத்திட்ட ஐந்து புத்தகங்கள், உங்களுடைய வாசிப்பிற்காகக் காத்திருப்பதை நினைவில் கொள்ளவும்.

என்னுடைய வாசிப்பு உங்களுக்கு வேண்டுமானால் வாழ்த்தாக இருக்கலாம். ஆனால், எனது இப்பதிவு என் தரப்பிலிருந்து உங்களுடைய முயற்சிக்கான சிறியதொரு மரியாதை!

நன்றி!

'96 - எனது பார்வையில்

சமீபத்தில் வெளிவந்த திரைப்படங்களில் மிக அதிக அளவிலான நேர்மறை மற்றும் எதிர்மறை கருத்துகளைப் பெற்ற இத்திரைப்படத்தின் மீதான என்னுடைய பார்வையை இங்கே பதிவு செய்கிறேன்.

பள்ளிப்பருவக் காதல் – இதைக் கேட்டால் கட்டையைத் தூக்கும் முதல் ஆள் நானாகத்தான் இருப்பேன் என்பதை, இவ்விமர்சனத்தை வாசிப்பவர்களுக்கு முதற்கண் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

நான் படித்ததெல்லாம் பெண்களுக்கு மட்டுமேயான பள்ளியில்; கல்லூரிப் படிப்பும் அவ்விதமே! லாடம் கட்டிய குதிரை போல கவனம் சிதறாமல் படித்து முடித்து, பெற்றோர் பார்த்து வைத்த திருமண பந்தத்தில் இணைந்ததில் எனக்கு இன்று வரை தலை கொள்ளா பெருமை உண்டு. இந்தப் படத்தைப் பார்த்த பிறகும் அப்பெருமையில் எள்ளளவும் சேதாரம் இல்லை. இப்போதும் நான் பள்ளிப்பருவக் காதலுக்கு எதிரானவள் தான். நம்புங்கள்!  

காதல் – இவ்வுணர்வின் தாக்கம் என்பது நபருக்கு நபர் வித்தியாசப்படும்; அவரவரின் எமோஷனல் லெவல்ஸ் இதில் பெரும்பங்கு வகிக்கும் என்று எண்ணுகிறேன்.

பொதுவாக, பெரும்பாலான பள்ளிப்பருவக் காதல்கள் தோல்வியில் முடிவதாகவே நான் அறிந்திருக்கிறேன். பெரும்பாலும் அனைவருமே அதே இடத்தில் தேங்கி நின்றுவிடாமல், ஒரு சில மாதங்களில் அல்லது வருடங்களில் அவ்வுணர்வுகளை வென்று கடந்து விடுவர். They just move forward; and they have to do so!

மிகச்சிலருக்கு இது போன்ற இனிமைகள் அவர்களுக்குள்ளே உன்னதக் காவியங்களாக நிலைத்துப் போவதும் உண்டு.

அவ்வாறான உன்னத நினைவுகளைச் சுமந்தலைபவனைப்  பற்றிய கதை இது. கடந்து செல்ல முயன்று, தனது முயற்சியில் ஓரளவு வெற்றி பெற்றுவிட்டதாக நிம்மதி கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணின் உணர்வுக் குவியல் இது.

விஜய் சேதுபதி – கே. ராமச்சந்திரன் பாத்திரத்திற்கு கனகச்சிதம். (இங்கே ‘கன’ என்ற பதத்தை விஜய் சேதுபதி கவனத்தில் கொள்க...)

திரிஷா – ஜானகிதேவி பாத்திரத்திற்கு பேரழகு சேர்த்திருக்கிறார் என்று சொன்னால் அது மிகையில்லை. உணர்வுகளின் வெளிப்பாடு... மிக மென்மையாய் மனம் வருடிச் செல்கிறது.

பலருக்கும் இத்திரைப்படம் கலவையான உணர்வுகளைக் கிளறிச் சென்றதில் வியப்பேதுமில்லை! காரணம் – ஆங்காங்கே நமது மனத்தை மீட்டும் இளையராஜாவின் மெலடிகளின் பூந்தூறல். Evergreen and refreshing memories!

பள்ளிப்பருவத்தில் நமது வகுப்புகளில், நிச்சயம் அது போன்ற இனிமையான பாடல்கள் பாடும் ஒரு ஜானகி தேவி இருந்திருப்பார்.

இருவரின் மனங்களும் ஒன்றையொன்று இருபத்தியிரண்டு வருடங்களாய் தேடிக்கொண்டே இருந்திருக்கின்றன. அதற்கான அடித்தளமான பள்ளிகால காட்சிகளில் அழுத்தமான காரணங்கள் எதுவும் சொல்லப்படவில்லை. சாதரணமாக இருவருக்கும் அந்த வயதில் ஏற்படக்கூடிய இனம்புரியாத ஈர்ப்பு மட்டுமே காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. அந்த வயதில் ஏற்படக்கூடிய ஈர்ப்பிற்கு அழுத்தமான காரணங்கள் ஏதும் அவசியமில்லை என்பதும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

படம் துவங்கிய முதல் அரைமணி நேரத்தில் தோன்றிய இதுபோன்ற கலவையான எண்ணங்களைத் தாண்டி, பலவருடங்கள் கழித்து இருவரும் சந்தித்துக் கொள்ளும் அந்த நொடியில், கதையில் நம்மையுமறியாமல் ஒன்றத் துவங்குகிறோம்.

எவர் முன்னிலையிலும் ஜானுவுடன் பேசவும் தயங்கும் ராம், யாருமற்ற தனிமையில் அவளுடன் கழிக்கும் அந்த ஓரிரவின் ஒவ்வொரு நொடியும், ஒவ்வொரு வகையான இனிமையை நம்முள் கடத்துகிறது. இனிமையை மட்டுமல்ல – தவறாக எதுவும் நிகழ்ந்து விடுமோ என்ற ஆரம்பநிலை பதைபதைப்பையும், நிச்சயம் அது போன்ற தவறான முன்னுதாரணமாக இருவரும் இருக்க வாய்ப்பேயில்லை என்பது போன்ற அவர்களின் உடல்மொழிகளையும் சேர்த்தே கடத்தியது இயக்குனரின் சாமர்த்தியம் என்பேன்.

இருபக்கமும் கூர்முனைகளைக் கொண்ட கத்தியின் மீது நடக்கும் கதைக்களத்தை மிக லாவகமாகக் கையாண்ட இயக்குனருக்கு ஒரு சபாஷ்! Kudos to Director Premkumar!

முதல் முதலாக அவளிடம் மனம் விட்டுப் பேசும் ராம் – புடவையில் முதல் முதலாக அவளைப் பார்த்த காட்சியை விவரித்த விதம் – அடி தூள் (அங்கே நிற்கிறார் விஜய் சேதுபதி)

தன்னை மனதினுள் வைத்துக் கொண்டாடிய - தான் விரும்பிய ஆண்மகனின் மொழிகளை, “எங்கே... இன்னொரு தரம் சொல்லு!” என்று சற்றே தாமதமாகக் கொண்டாடி மகிழ்ந்த பெண்மை...

பள்ளிகாலத்திலிருந்து ராம் அவளிடம் நேயர் விருப்பமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த ‘யமுனையாற்றிலே’ பாடலை, மின்தடை ஏற்பட்டு அவன் மெழுவர்த்தியையோ டார்சையோ தேடும் நேரத்தில் அவள் பாட, அதைப் பாடிமுடிக்குமுன் அவளது முகபாவனைகளை அவதானித்து விடும் பரபரப்பில் அவன் விளக்கை அடித்துப் பிடித்துத் தேடுமிடத்தில், நமது மனமும் சேர்ந்து துடிப்பதும், அந்த மெல்லிய விளக்கொளியில் அவனது பார்வையின் வாயிலாக நமக்குள் ஏறும் அவளது பாவங்களும் – கண்களைக் கலங்க வைத்த மென்சோகக் கவிதை.

இப்படிக் கவிதையாய் பல காட்சிகள்!

வாழ்க்கை முழுவதும் வாழ்ந்து சுகித்திருக்க  வேண்டிய அனுபவங்களை, ஓரிரவில் ஒரு துளி மட்டுமே பருகி தாகம் தணிக்க முயன்ற இரு உள்ளங்கள்...

மெட்ரோ ரயிலில் பயணித்து; மழையில் நனைந்து; கபேயில் காபியருந்தி; அவளுக்கு அவன் தேநீர் தயாரித்து, அவனுக்கு அவள் உணவு தயாரித்து, இருசக்கர வாகனத்தில் பட்டும் படாமல் பயணிக்கும் பொழுதுகளில் – இருவரின் முகங்களிலும் கவிந்து கிடக்கும் ஏக்கம் மனம் பிசைகிறது.

விமான நிலையத்தினுள் கார் நுழையும் அந்த இறுதிக்காட்சியில், அவளது கரத்தின் மீது தனது கரம் வைத்து அவன் கியர் போடும் காட்சியில், கண்ணீர் வழிய இமைக்கவும் மறந்து பார்த்திருந்தது நிஜம். அவனுடைய கண்கள் மீது தனது கரத்தை வைத்து அவள் வெடித்து அழும் காட்சியில்... இத்தனை கனத்திற்கு, இவர்கள் வாழ்வில் ஒன்றிணைந்திருக்கலாமே என்ற ஆதங்கம் கேவலாய் வெளிப்பட்டதும் நிஜம்.

அவள், மணமாகி ஒரு பெண் குழந்தைக்குத் தாயானவள் என்பதும், அவன் அவள் நினைவாக மணம் புரியாமல் மத்திம வயதை எட்டியிருப்பவன் என்பது போன்ற நினைவுகள் நம் மனங்களில் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு, இருவரிடையே நிலவும் அன்பும் ஆராதனையும் மட்டுமே அக்கணத்தில் உச்சம் பெறுகிறது.

இப்படத்திற்கான பல விமர்சனங்களை, பல வகையான கண்ணோட்டங்களை நான் வாசித்தேன். 

காதல் – இது ஒரு நிகழ்வு. எவரும் வற்புறுத்தி எவர் மீதும் திணிக்கக் கூடிய விஷயமல்ல காதல். மலரானது இயற்கையாய் இதழ் விரிப்பதைப் போல இயல்பாய் முகிழ்ப்பதுவே உண்மைக் காதல். அப்படியான காதல் ஒரு பெண்ணின்/ஆணின் மனதில் கடத்தும் சிலிர்ப்பான உணர்வுகள் அலாதியானவை. அவ்வாறாக முகிழ்த்த காதல் கைகூடாமல் போகும் பட்சத்தில், எத்தனை நிறைவான வாழ்க்கை அமைந்தாலும், மீண்டும் அதுபோன்ற சிலிர்ப்பான காதல் உணர்வுகள் தனது வாழ்க்கைத் துணை மீது ஏற்படாமலே போகக்கூடும் என்பதும் நிதர்சனம். இது brutal reality! இதை துரோகம் என்ற பழிச்சொல் கொண்டு அளவிடுவது என்னைப் பொறுத்தவரை மிக வன்மையான சொற்பிரயோகம் என்பேன். Love has to happen! அது நிகழவில்லையெனில் அது இயற்கையின் குற்றமே தவிர பெண்ணின்/ஆணின் குற்றமல்ல!

உண்மைக் காதலுக்கு அழிவில்லை. இயற்கையாய் முகிழ்த்த அவ்வகையான உணர்வுகளுக்கு மரணமில்லை. அவை, முகிழ்த்த மனங்களில் அடியாழத்தில் எங்கோ ஒரு மூலையில் வாழ்ந்து கொண்டுதானிருக்கும். இவை மேலோட்டமாக அல்லாமல் சற்றே ஆழமாக உளவியல் ரீதியிலான பார்வையுடன் நோக்க வேண்டியவை.

Friendship may and often grows into love;

But love never subsides into friendship.

என்று எப்போதோ படித்த ஒரு quote ஞாபகம் வருகிறது.

இங்கு ராம்-ஜானகி இருவரும் தங்கள் உணர்வுகளை எந்தப் பொய்மையுமின்றி நேர்மையாக வெளிப்படுத்திக் கொண்டதாகவே நான் கருதுகிறேன். அதையும் கண்ணியமான ஒரு கோட்டிற்குள் நின்றே வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

மலரும் அனைத்துக் காதல்களும் திருமண உறவில் முடிவதில்லை. தனக்குக் கிடைக்காத பெண் எவருக்கும் கிடைக்கக் கூடாது எனும் எண்ணத்தில், காதலித்த பெண்ணைக் கொலை செய்யும் கொடூர ஆண்களை இப்போது அதிகமதிகம் காண்கிறோம். தான், தன் சுகம் என்று குறுகிய சுயநலக் கண்ணோட்டத்தில், பெற்ற பிள்ளைகளையும் குடும்ப உறவுகளையும் எண்ணிப் பார்க்காமல் வழிதவறும் பெண்களையும் பார்க்கிறோம்.

கொண்ட காதல் கைகூடா விட்டாலும், அதைப் புனிதப்படுத்துவதும் போற்றிக் கொள்வதும் மட்டுமே அந்தக் காதலுக்குச் செய்யப்படும் மரியாதையாகிறது. நிறைவேறா காதலையும் போற்றிக்கொள்ளும் ஒரு அறிவுறுத்தலாகவே நான் இப்படத்தைக் காண்கிறேன்.

அவளுடைய திருமண வாழ்வு சிறக்க வேண்டும் என்று, அவளுடைய மாங்கல்யத்தை அவன் கும்பிட்டுக் கொள்வதும், அவன் இன்னமும் மணம் புரிந்து கொள்ளாமல் தனித்திருக்கிறான் என்பதறிந்து அவள் பதைபதைத்துப் போவதும், ஒருவர் மீதான மற்றவரின் அக்கறையின் வெளிப்பாடுகள்.

இவை அனைத்தையும் தாண்டி ஒரு சில காட்சிகள் மிக மிக நெருடல் – என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத அளவிற்கு நெருடல் – கபேயில் அவனுடைய மாணவிகள் மத்தியில், அவள் அவனுடைய மனைவியாகத் தவறாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட, அதை இருவருமே மறுக்காமல் ஏற்றுக்கொள்ளுமிடம்.

அவனுடைய வீட்டில், அவனையும் அவள் கட்டிலிலேயே படுத்துக்கொள்ளச் சொல்லுமிடம். (இதை டைப் செய்கையில் என்னுடைய விரல்கள் ஒருவித அசூயையில் கூசியது நிஜம்)

மற்றொரு இடத்தில், அவன் திருமணமின்றி தனித்திருக்கிறான் என்பதே அவனுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை விளக்கப் போதுமானதாக இருக்க, அது குறித்து அவள் ஆச்சர்யத்துடன் எழுப்பும் கேள்வி...

இருபத்தியிரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து சந்திக்கும் தோழிகள், இப்போதும் அண்ணியாரே நாத்தனாரே என்று பேசிக்கொண்ட காட்சி...

இது போன்ற சில காட்சிகள் இப்படத்தில் நிச்சயம் தவிர்த்திருக்கப் பட வேண்டியவை!

இவை தவிர்த்து, கொண்ட காதலுக்கு ராம் துணிந்து போராட வில்லை – திருமணமான பெண் ஜானகி, பழைய காதலனுடன் இரவில் தனியே ஊர் சுற்றுகிறாள் என்பது போன்ற பலதரப்பட்ட விமர்சனங்கள்.

ராம் – நாம் கதைகளில் சினிமாக்களில் பார்க்கும் ஹீரோ அல்ல! அவன் எதார்த்த நாயகன். எதார்த்த வாழ்வில் காதலைத் தாண்டிய பல பிரச்சனைகள் உண்டு. இயல்பில் சற்று கூச்ச சுபாவியான ராம், இயல்பான தாழ்வு மனப்பான்மைகள் கொண்ட  கல்லூரிப் பருவ முதிர்ச்சியற்ற ராம் – என்று அவனுடைய கதாப்பாத்திரம் தெளிவாக சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.

“நீ விட்டுட்டு போன அதே இடத்துல தான் இன்னும் இருக்கேன்” என்ற ராமின் டயலாக், அவனுடைய மனவோட்டத்தை வெளிப்படுத்தி விட, தன் மீது அன்பு கொண்டு அந்த அன்பை மனதினுள் வைத்துக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கும் ஆண்மகனின் மீதான அவளது நம்பிக்கை தான், அவள் அவனுடன் செலவு செய்யும் நேரம். தன்னுடைய கண்ணியத்திற்கு அவனால் சிறு பாதிப்பும் நேர்ந்து விடாது என்ற நம்பிக்கையை அவளில் விதைத்த ராம் கதாப்பாத்திரத்தின் உயர்வு மட்டுமே, அவள் அவனுடன் செலவு செய்யும் நேரத்தில் எனக்குத் தெரிகிறது. என்றாலும், நிச்சயமாக இயல்பு வாழ்க்கையில் இவ்விஷயம் சாத்தியமேயில்லை.

உண்மைக் காதல்கள் அருகிவிட்ட சூழ்நிலையில், சரி-தவறு என்பவை நிமிடத்துக்கு நிமிடம், நபருக்கு நபர் மாறுபடும் இன்றைய காலகட்டத்தில், இது போன்ற ஆழமான நேசங்கள் புரிந்து கொள்ளப்படாமல் போவதிலும், எதிர்மறையான விமர்சனங்களைப் பெறுவதிலும் எனக்கு பெரிய ஆச்சர்யங்கள் ஏதுமில்லை!

’96  –  கள்ளக்காதல் யுகத்தில், அத்தி பூத்தாற்போலத் தோன்றிய கள்ளமில்லா நல்ல காதல் கதை! திறந்த மனத்துடன், அன்பு என்ற அளவுகோல் கொண்டு நோக்கினால், உணர்வுகளைப் புரட்டிப் போடும் அளவிலான அருமையான திரைப்படம்!

பி.கு: ‘இதற்குப் பிறகு என்ன நடக்கும்?’ என்ற கேள்வியும் ஒரு சிலரால் முன்வைக்கப் படுகிறது.

ராம், அவள் சொன்னதற்காக திருமணம் செய்து கொள்வான். அல்லது, அவளது நினைவுகளுடன் தனித்தே இருப்பானேயொழிய, அவளது வாழ்வில் ஒரு போதும் குறுக்கிட மாட்டான். ஒரு பெண் குழந்தைக்கு தாயான அவளும் ஒருபோதும் பாதை மாற மாட்டாள். நாம் நேசித்த அளவே நேசிக்கப்பட்டோம் என்ற புரிதலைத் தந்த அந்த ஓரிரவின் நிகழ்வுகளே அந்த அன்பு மனங்களை அமைதியடையச் செய்து விடும் என்பதே என்னுடைய கணிப்பு.

  

பொறுமையாக வாசித்த அனைவருக்கும் எனது நன்றிகள்.

மெர்சல் - விமர்சனம்

பொதுவாக நான் அவ்வளவாக படங்கள் பார்ப்பதில்லை. விகடன் மற்றும் முகநூல் விமர்சனங்கள் வாசித்து அப்டேட் செய்து கொள்வதோடு சரி. எல்லோராலும் மிகவும் பாராட்டப்பட்ட படங்களை அரைமணி நேரத்திற்கு மேல் பார்க்க முடியாமல் எழுந்து போன சம்பவங்களும் உண்டு. அனைவரும் கழுவி ஊற்றிய படங்களை ‘ஏன் இப்படி? நன்றாகத் தானே இருக்கிறது...’ என்ற எண்ணப்போக்குடன் முழுமையாக பார்த்த சம்பவங்களும் உண்டு. என் பிள்ளைகள் இருவரும், அவர்களுடன் நான் படம் பார்க்க அமர்ந்தால், என்னைக் கிளப்பி விட்டு விட்டுத்தான் மறுவேலை பார்ப்பார்கள். ஏனென்றால், அந்தளவுக்கு படத்தின் ஓட்டைகளைக் குறிப்பிட்டு கேள்வி எழுப்பிக் கொண்டிருப்பேன். நான் இவ்வளவு சொன்ன பிறகும் தொடர்ந்து இவ்விமர்சனத்தை வாசிக்கவிருப்பவர்களுக்கு என்னுடைய வந்தனங்கள்.

‘மெர்சல்” படத்தின் நாயகன் பெயர் ‘வெற்றிமாறன்’ என்பது என்னைப் இப்படம் நோக்கி உந்தித் தள்ளிய காரணங்களில் ஒன்று என்பதையும் இங்கே குறிப்பிட்டே ஆக வேண்டும். (பண மதிப்பிழப்பு நிகழ்ந்த காலகட்டத்தின் பின்னணியில் நான் படைத்த நாவல் ‘பேசும் மொழியிலெல்லாம்...’ கதையின் நாயகன் பெயரும் வெற்றிமாறன் என்பது நினைவுகூறத் தக்கது)   

“சுயபுராணம் போதும்! நீ விமர்சனத்துக்கு வா!” என்ற உங்களின் மைன்ட் வாய்ஸ் எனக்குக் கேட்கிறது நட்புகளே!

இந்தியாவில் இன்றைய தேதியில் மருத்துவத் துறையில் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் சீர்கேடுகளையும்... ஆளும் அரசாங்கங்களின் தவறான கொள்கை முடிவுகளால் மக்கள் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் பிரச்சனைகளையும் பேசிய துணிவிற்கு முதற்கண் என்னுடைய சல்யூட்.

பள்ளி மாணவி விபத்தில் அடிபட்ட காட்சியும் அதைத் தொடர்ந்த அக்குழந்தையின் மரணமும் மனதை வெகுவாக பாதித்தது. மருத்துவம் என்பது வியாபாரமாகிப் போயிருப்பது உண்மை தானென்றாலும், ஆம்புலன்ஸ் டிரைவரின் செயல்... ஏற்க முடியவில்லை... நம்பவும் முடியவில்லை!

பிரான்ஸ் காட்சிகள் அனைத்தும் காதில் பூ சுற்றல்! வெளிநாட்டில்... பலர் கூடியிருக்கும் பொது நிகழ்வில் கொலையை அரங்கேற்றிவிட்டு இந்தியா திரும்புவதென்பது அத்தனை எளிதா? என்ற கேள்வி எழுகிறது. இதில், அக்கொலையை அரங்கேற்றியது டாக்டர் மாறன் என்று நாம் நினைத்திருக்க, அது மேஜிஷியன் வெற்றி என்று பின்னர் தெரிய வருகிறது. அங்கு ஏற்கனவே மேஜிக் ஷோ நடத்துவதாக இருந்தவர், தேர்ந்த anesthetist-ஆல் எட்டு மணி நேரம் மயங்கியிருக்கும் வகையில் மயக்கத்திற்கு உட்படுத்தப்பட்டதாக விசாரணை அதிகாரி சத்யராஜ் சொல்கிறார். வெற்றி எப்படி அனஸ்தீஷியா கொடுத்தார் என்பதை அட்லீயை சந்தித்தால் கண்டிப்பாக கேட்டுச் சொல்கிறேன் மக்களே!

இம்மிக்ரேஷனில் அதிகாரிகளை அடித்துப் போட்டு விட்டு எகிறிக் குதித்து ஓடி, உயிரைக் காப்பாற்றுவது என்பதெல்லாம் தமிழ் சினிமாவில் மட்டுமே நிகழக் கூடியவை!

ஐந்து ரூபாய் டாக்டர் மாறன்... அவருக்கு பிரான்ஸில் விருது கொடுக்கிறார்கள்... சரி! அவர் பூவாக்கு என்ன செய்கிறார் என்ற கேள்வி என்னுள் எழுந்து விட்டது. வேறு மருத்துவமனையில் வேலை செய்வது போலவும் காண்பிக்கவில்லை... சற்று வசதியானவர் போலவும் காண்பிக்கவில்லை. ஒருவரை பேட்டி எடுக்கப் போகிறோம் என்றால், முதலில் அவரைப் பற்றிய தகவல்களை கூகுளில் தானே தேடுவோம்... சமந்தா நேரே சென்று ரோஸ்மில்க் வாங்கிக் கொடுத்து....??????? (சுவற்றில் மண்டையை டொம்ம் டொம்ம் என்று முட்டிக்கொண்ட மொமன்ட்...)

அப்பா விஜய்(வெற்றிமாறன்) நித்யா மேனன் ஜோடி ஏதோ ஒரு வகையில் ஈர்க்கிறது. குறிப்பாக நித்யா மேனன் கவனம் ஈர்க்கிறார். பஞ்சாபில் வெட்டவெளியில் சுகப் பிரசவம்... தமிழகத்தில் மருத்துவமனையில் சிசேரியன்... தாயும் குழந்தையும் மரணம்... ‘வாட் எ மெடிகல் மிராகிள்’ என்று சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை. மதுரை திருவிழா... தீ... நகைகளைக் கழற்றிக் கொடுத்து மருத்துவமனை கட்டச் சொல்லும் பெண்கள் என்று டிபிகல் தமிழ் சினிமா...

தாய் தந்தை இறந்த பிறகு வடிவேலு இருபிள்ளைகளையும் அழைத்து வருகிறார். சிசேரியனில் இறந்ததாக சொல்லப்படும் குழந்தை எப்படி உயிர்பிழைத்தது என்று தெரியவில்லை... வெற்றி... இஸ்லாமிய மேஜிஷியனால் வளர்க்கப் படுகிறார் என்பதை எப்படியோ புரிந்து கொண்டேன்... மாறன் எப்படி கோவை சரளாவிடம் சென்று சேர்ந்தார் என்பது நிஜமாகவே புரியவில்லை!

காஜல் அகர்வால் பாவம்...

சமந்தாவிற்கு அந்த நேர்காணல் நிகழ்ச்சி பெரிய ஆறுதல்...

விஜய்... அனைத்துக் காட்சிகளிலும் முழு அற்பணிப்பைக் கொடுத்திருக்கிறார்...

விஜய்... சமாந்தா பாடல் காட்சி இனிமை...

எஸ்.ஜே. சூர்யா பற்றி சொல்லியே ஆகவேண்டும். ஆசம்! பிரகாஷ்ராஜ் ரகுவரன் வரிசையில் தமிழ் திரையுலகில் வித்தியாசமான வில்லனாக வலம் வர எல்லா தகுதிகளும் உள்ளது.

இறுதிக்காட்சியில் விஜய் மாயமாய் மறைவது... அந்நியன் விக்ரமை நினைவு படுத்தியதை தவிர்க்க இயலவில்லை...  

விஜய் ரசிகர்களுக்கு இப்படம் நிச்சயம் கொண்டாட்டம்...

சாமானியர்களுக்கு...??? அந்த கடைசி மூன்று நிமிட வசனம் பெரிய ஆறுதல்.

அந்த மூன்று நிமிடங்கள், மத்தியில் ஆள்பவர்களை மெர்சலாக்கியதன் காரணம்... யஷ்வந்த் சின்ஹாவின் குரல் பாமரனை சென்றடைய சாத்தியமில்லை; எதிர்கட்சிகள்... மேடைப் பேச்சாளர்கள்... டிவி விவாதங்கள் அனைத்தையும் விட சக்தி வாய்ந்த வெகுஜன ஊடகம் வாயிலாக இக்கருத்து பதிவு செய்யப் பட்டு விட்டது என்ற பதற்றத்தின் வெளிப்பாடாக மட்டுமே இருக்க முடியும்.

திரைக்கதையில் சொதப்பினாலும்... மேற்சொன்ன ஒரு காரணத்திற்காக மட்டுமே... நன்றி அட்லீ & விஜய்!

திரைப்படங்கள் மீது அவ்வளவு நாட்டமில்லாத எனக்கும்... ‘இப்படத்தை பார்த்தே தீர வேண்டும்’ என்ற உந்துதலை ஏற்படுத்திய தமிழிசை சௌந்தரராஜன் அவர்களுக்கு நன்றி சொல்வதா வேண்டாமா என்ற குழப்பம் ஆரம்பத்தில் இருந்தது என்றாலும், இந்த விமர்சனத்தை எழுதி முடித்த பிறகு... குழப்பமே இல்லாமல் அவருக்கும் என்னுடைய நன்றிகள்!

வால்டர் வெற்றிவேல் - சுதா ரவி

மூர்த்தி சிறுசு என்றாலும் கீர்த்தி பெருசு என்பதற்கு சான்றாக ஒரு கதை...

மூன்றே நாட்கள்... ஐம்பத்திமூன்று பக்கங்கள்... ஏழே அத்தியாயங்கள்...

ஆனால் ஒவ்வொரு எபியும் நச் நச்சென்று கதைக்குள் நம்மைக் கட்டிப் போட்டது நிஜம்.

வால்டர் வெற்றிவேலாக மகனை உருவாக்கத் துடிக்கும் ரிடயர்ட் கான்ஸ்டபிள் சுந்தரவடிவேலு... அவரின் அனைத்து முயற்சிகளுக்கும் தண்ணி காட்டும் மகன் வெற்றிவேல் என்று அதகள ஆரம்பம்.


பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் கான்ஸ்டபில் வேலையிலிருந்து கழண்டு கொள்ள வெற்றி மேற்கொள்ளும் முயற்சிகள் அனைத்தும் வயிற்றைப் பதம் பார்கின்றன. ஆனால், அவ்வளவும் வெற்றிக்கு ஆண்ட்டி கிளைமேக்ஸாக உருமாறுவது சூப்பர்.

சத்தியவாணி ஐ பிஎஸ் ஸின் தடாலடி அறிமுகமும் அவர்களுக்கிடையேயான ஒரு குட்டி பிளாஷ் பேக்கும் அசத்தல். இளநீர் ரொமான்ஸ்... ரசனை... (வெற்றி ன்னு பேர் வெச்சாலே இப்படி கோக்கு மாக்கா தான் பேசுவாய்ங்க போல)

தங்களது கனவுகளை பிள்ளைகள் மீது திணிக்கும் பெற்றோருக்கும்... வீட்டுக்குள் இருக்கும் மனைவிக்கு ஒன்றும் தெரியாது  என்பது போன்ற இயல்பான ஆணாதிக்கத்துக்கும் நகைச்சுவை எனும் வாழைப்பழத்தில் சாமர்த்தியமாக ஊசியை மறைத்து வைத்து ஏற்றிய சுதாவின் எழுத்தாற்றலுக்கும் ஹியூமர் சென்சுக்கும் hats off!


ஐபி எஸ் என்ற பதவிக்காக அல்லாமல் வெற்றியை அவனுக்காகவே நேசிக்கும் சத்யா, காதலனின்... கணவனின்... உயர்வில் மகிழ்ச்சி கொள்ளும் கதாநாயகி... ரியல் ஹீரோயின்!

கான்ஸ்டபிளாக அறிமுகமாகும் வெற்றிவேல் தந்தையின் ஆசைப்படி ஐபிஎஸ் ஆகிறானா இல்லையா என்பதை கதை வாசித்துத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.

சிரிக்க சிரிக்க சிந்திக்க வைத்த வித்தியாசமான முயற்சி... வாழ்த்துகள் சுதா ரவி!

காற்று வெளியிடை... ஒரு சாதாரண மணிரத்னம்/ஏ.ஆர். ரஹ்மான் விசிறியின் பார்வையில்...

காற்றுவெளியிடை...
 

கார்த்தி

அதிதி ராவ் ஹைதரி

முற்றிலும் முரண்பட்ட இரு வலிமையான குணாதிசயங்கள் காதல் எனும் மையப்புள்ளியில் சந்தித்தால்... அக்காதல் மிக வலிமையானதாகவே இருக்கும்... கூடவே வலி மிகுந்ததாகவும் இருக்கும்.

முரட்டுத்தனமும் அதிவேகமும் நிரம்பிய ஏர்போர்ஸ் பைட்டர் ப்ளேன் பைலட்...  

சாவின் விளிம்பு நிலையிலிருந்து போராடும் உயிர்களையும் கருணையுடனும்; விவேகத்துடனும்; மனவலிமையுடனும் அணுகி உயிர்காக்கும் மருத்துவர்...

பக்குவப்பட்ட மனங்களின் காதல் என்பது ஒரு நிகழ்வு... அது எக்கணத்தில் நிகழும் என்று கணிக்க முயல்வது அவசியமற்றது.

பாகிஸ்தான் சிறையில்... பிடிபட்ட இந்திய ராணுவ வீரனின் நினைவலைகளில் காட்சிகளின் விரிவு அதி அற்புதம். 

ஸ்ரீநகரின் மருத்துவமனையில் உயிருக்குப் போராடும் நிலையில் நாயகனின் பார்வையில் பிம்பமாய் பதிகிறாள் நாயகி. அதன் பிறகான ஏர்போர்ஸ் டே சந்திப்பிலும்... பைட்டர் ப்ளேன் ரைடிலும்... லே மிலிட்டரிபேஸ் காட்சிகளிலும் சாதாரண இந்திய சினிமா ரசிகனுக்கு வாய்ப்பது உச்சபச்ச மணிரத்னம்/ஏ.ஆர் ரஹ்மான்/ரவிவர்மா மேஜிக்.

காதலை வாய் வார்த்தையாக பரிமாறிக் கொள்வதற்கு முன்பாகவே பார்வையால் உணர்த்திக் கொள்ளும் காட்சிகள் கவிதை. நாயகியின் கண்களும் முகமும் ஆயிரம் கதைகள் அல்ல... கவிதைகள் பேசுகின்றன. அவைகளை சிந்தாமல் சிதறாமல் விஷுவலாக கேப்ச்சர் செய்து அப்படியே ரசிகனின் பார்வைக்கு... மனத்துக்கு… முழு விருந்தாகப் படைத்திருப்பது நிச்சயம் மணிரத்னம் எனும் மகா கலைஞனின் திறமை. சிம்ப்ளி விஷுவல் ட்ரீட்.  அந்த பைட்டர் ப்ளேன் காட்சி... சிம்ப்ளி அட்வென்ச்சரஸ். பனிமலைச் சிகரங்களை காதலனுடன் வலம் வந்த உணர்வு... கிரேட்!

கதாபாத்திரங்களின் அனைத்து உணர்வுகளையும் ஆழமாக... விவரணையாக.... விளக்கமாகச் சொல்வது ஒரு வகை என்றால்... போகிற போக்கில் சிறு சிறு வசனங்கள் காட்சிகள் வாயிலாக சொல்லிவிட்டு, பார்வையாளனிடமே கதாபாத்திரங்களின் தன்மைகளை அலசும் பொறுப்பை விட்டு விடுவது மற்றொரு வகை. இப்படம் இரண்டாம் வகையைச் சார்ந்தது.

நாயகனின் ஆணாதிக்க மனோபாவம், அவனுடைய ரத்தத்தில் கலந்தது என்பதை விளக்கும் அவனுடனைய தந்தையுடனான காட்சிகள் இதற்கு உதாரணம்.

வருடக்கணக்கான திருமண வாழ்விற்குப் பிறகும்... ஒரு சிறு பிணக்கில்... கட்டிய மனைவியை வெளியேறச் சொல்லும் தந்தை...  நண்பர்கள் முன்னிலையில் காதலியை ஆதிக்க தொனியில் பேசிவிட்டு, அவளிடம் மன்னிப்பு கேட்டு அதே நண்பர்களிடையே அவளை அழைத்து வரும் மைந்தன்... – உணர்வுப் பூர்வமாய் காதல் கொண்ட ஆணாதிக்க ஆணுக்கும், காதல் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத ஆணாதிக்க ஆணுக்குமான வேறுபாடு!

‘இது சரி வராது’ என்பது இருவருக்கும் புரிகிறது; தெரிகிறது. அதையும் மிஞ்சி காதல் கோலோச்சும் இடங்கள் கொள்ளை அழகு.

திருமணத்துக்கு முன்பான அவர்களது இணைவை அந்த கொள்ளை கொள்ளும் காதலும்; அவனுடைய நிச்சயமற்ற பணிச்சூழலும்; கதைக்களமும்; மேல்தட்டுக் கலாச்சாரமும் நியாயப்படுத்தி விடுவதால், அந்த அலசலுக்குள்ளும் நம்மை நுழைய விடாமல்  அந்த அதிதீவிரக் காதல் மட்டுமே நமது சிந்தனைகளை முழுவதுமாக கவர்ந்து கொள்கிறது.

‘ஒரு நேரம் மகாராணி மாதிரி நடத்துற... இன்னொரு நேரம் கால்ல போட்டு மிதிக்கிற...’ என்ற நாயகியின் வசனம் நாயகனின் குணத்தை அக்குவேறு ஆணிவேறாகப் பிரித்துப் போடுகிறது. காலில் மிதிபடும் தருணங்களை மகாராணியாய் உணரும் தருணங்கள், தூக்கி விழுங்கி விழுங்கி விடுவதை நாயகியின் கண்களின் பாவங்கள் வாயிலாக உணரலாம்!

அவளை மணம் புரிய அவன் தயாராகவே இருக்கிறான்... இன்னும் சொல்லப்போனால் தவிப்புடனே இருக்கிறான்! ஆனால் தனது சந்ததிகளைப் பற்றி யோசிக்கும் வேளைகளில் தடுமாற்றம் கொள்கிறான். தன்னைப் போல... தனது தந்தையைப் போல... ஒரு ஆணாதிக்க சந்ததி இச்சமூகத்துக்குத் தேவையில்லை என்ற நிலைப்பாட்டை எடுக்கிறான்.

அப்படியான நிலைப்பாட்டை எடுக்கும் வேளையிலும் அவளை இழக்க அவனது காதல் மனத்துக்கு மனமில்லாமலே இருக்கிறது. தனது காதலை கௌரவித்துக்கொள்ளவே அவள் அவனைப் பிரிகிறாள். அவனின் சிற்சில குணங்களை அவளால் ஜீரணிக்க முடியாமல் போனாலும், அவன் மீதான காதலில் அவளின் அனைத்து காயங்களும் அடித்துச் செல்லப் படுகின்றன.

பாகிஸ்தான் சிறை... அதலிருந்து தப்பிக்கும் காட்சிகள் – திருடன் போலிஸ் விளையாட்டு இதை விடவும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கக்கூடும் என்று எண்ண வைத்தன.

கார்த்தியின் இல்லத் திருமணம்... அலைபாயுதே படத்தின் யாரோ யாரோடி பாட்டுக்கு நம்மை அனுமதியின்றியே இட்டுச் செல்கின்றது.(மணமகள் நிறைமாத கர்ப்பிணி... திருமணத்தன்றே பிள்ளைப் பேரு... மனைவி பிள்ளைகள் மீது அடக்குமுறையை பிரயோகிக்கும் தந்தை எப்படி இதற்கு ஒப்புக் கொண்டார்? – இந்தக் கேள்வியைக் கேட்கக் கூடாதுன்னு ரொம்ப ட்ரை பண்ணேன்... பட் கேட்காம இருக்க முடியல மொமன்ட்.)

பனிமலைச் சிகரங்களில் ரோஜாவின் சாயல்; பாகிஸ்தான் சிறைகளிலும் கொஞ்சம் ரோஜாவின் சாயல்... ஆனால் ரோஜா படத்தின் காட்சிகள் ஏற்படுத்திய தாக்கம் இதில் புள்ளி ஒரு சதவிகிதம் கூட ஏற்படவில்லை என்பதையும் சொல்லியே ஆக வேண்டும்.

கிளைமேக்ஸ் நாயகன் நாயகி சந்திப்பு... ரெட்க்ராஸ் மெடிகல் கேம்ப்... மணி சார்! அலைபாயுதே ஷாலினியும் மேடியும் நினைவுகளில் கண்ணாமூச்சி ஆடினார்கள். 

சிதற விடப்படும் சொற்களுக்கு ஒரு அர்த்தமெனில் சிதற விடாத சொற்களுக்கு ஓராயிரம் அர்த்தங்கள்; கண்கள் பேசும் பாஷைகளுக்கோ கணக்கிலடங்கா அர்த்தங்கள். அவைகளைத் திரையில் தரிசிப்பது சிலிர்ப்பான அனுபவம். மணிரத்னம் படங்களில் நான் மிக மிக விரும்புவது அவ்வகை சிலிர்ப்புகளையே! அந்த வகையில் இப்படம் என்னை சிறிதும் ஏமாற்ற வில்லை. அழகியே பாடல்... வெகு அழகு! இரண்டரை மணிநேரம் காதல் கோலோச்சும் உலகில் சஞ்சரிக்கச் செய்தமைக்கு மனமார்ந்த நன்றிகள் மகா கலைஞர்களே!